Dit is niet wat je wilt horen toch als je meedoet aan een marathon? Eerst even terugspoelen, want hoe kwamen we in deze situatie terecht?
Op zaterdag 25 april deden een paar roeiers van OSSA (Steven, Dirk, Coosje, Aldert en ik) en een roeier van DDS (Philip) mee aan de Zaanmarathon; een tocht van 51 km over de Zaan, een rondje Knollendam, West-Graftdijk, Spijkerboor om vervolgens nog een rondje te maken door Wormer- en Jisperveld.
Aldert had twee C2 boten gehuurd bij roeivereniging De Zaan. Luxe dus, want geen vervoer van onze eigen boten. Na de stuurliedenvergadering gingen we om 9 uur het water op. De zon brak door, uitzicht op de molens, prachtig.
We hadden van tevoren afgesproken dat we een beetje bij elkaar zouden blijven, wel zo gezellig. Ik zat in de boot met Steven en Dirk. Coosje en Aldert zaten met Philip in de boot. Philip is de neef van Coosje. Even voor de beeldvorming: Philip is 30 jaar oud, voormalig wedstrijdroeier bij Laga, splittijd AA race 1:58. Nou, we hebben dus ongeveer 5 minuten gezellig samen geroeid, daarna werden we ingehaald en hebben we Coosje, Aldert en Philip niet meer gezien, haha.
Maar zo makkelijk lieten we ons natuurlijk niet uit het veld slaan. We bleven onvermoeibaar doorroeien. Er lagen veel boten bij de sluis, dus daar een vrij lange stop gehad. Na doorgang moesten we ook nog een stukje terugroeien, want we hadden nog even aangelegd om naar het toilet te gaan, maar dat was voorbij het punt waarop de tijdregistratie weer startte. Zelfs Dirk zijn charmes konden hier dit keer niet het verschil maken; we moesten echt drie meter terug.
Ondertussen zaten we in het laatste stuk van de route: Wormer- en Jisperveld. Je begint op een grote plas en dan moet je op een gegeven moment naar rechts. We gingen te laat naar rechts en daar liep het dood. Het was wel een mooi stukje 😊. Ik heb weer veel huizen gespot waar ik best zou willen wonen of een weekje vakantie wil vieren 😉
Toen we weer op de route zaten, was het veel vallen en slippen. Alles ging soepel en het werd tijd voor weer een wissel. De wissel in de boot was eerder goed gegaan, maar waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan aan land? Dus wij leggen aan bij een landje met een paar meter zonder riet. We schieten met de boeg wel iets het dode riet in. Ik hoor wat gekraak. We moeten de boot nog iets rechter leggen en even uit het rieten, dus we maken nog een paar haaltjes. De boot beweegt niet. Dat is vreemd. Ik kijk achterom en zie een stuk hout door de houten boot steken…. Er loopt water de boot in! Ik zeg dit hardop en Dirk en Steven springen de boot uit. Het principe van vrouwen en kinderen eerst gold hier niet 😉 We staan uiteindelijk alle drie op het drassige landje en kijken verschrikt naar de boot. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Dan proberen we de boot omhoog te krijgen, zodat we hem op het landje kunnen leggen. Het lukt en we bellen het noodnummer van De Zaan. Daar wordt in eerste instantie niet opgenomen. Uiteindelijk krijgen we contact en gaat men nadenken over een plan om ons daar weg te halen. We zijn namelijk gestrand op een landje omringd door water en er zijn veel lage en smalle bruggen als je het gebied in wilt komen, dus niet elk gemotoriseerd voertuig kan naar ons toe komen. Gelukkig schijnt de zon nog steeds, biedt Steven mij het jasje van Dirk aan (haha) en staan de koeien op een ander stukje grond. Na ruim een uur praten en lachen met elkaar komen er twee mannen in een motorboot naar ons toe. Het gat in de boot wordt met duct tape dichtgemaakt en we springen met z’n allen de motorboot in met de ‘Titanic II’ er achteraan.
Bij de kanovereniging staat Aldert ons op te wachten. Hij is al een tijdje geleden met Coosje en Philip gefinisht (ja, ja 😉). Nog even naar de roeivereniging, want een broodje worst klinkt bij Dirk als muziek in de oren en zo’n lekker borreltje op het vlot gaat er ook wel in. En, hoe kan het anders: mosterdsoep. Om toch een beetje op te warmen na gestrand te zijn op een onbewoond eiland.
Karin