Ik kan grappige verhalen vertellen over alles wat mis ging en wat overigens goed is opgelost, maar dat ga ik niet doen. Ik ga vertellen waarom de Elfstedentocht zo speciaal is, waarom iedere roeier mee zou moeten doen.
Genieten van al die boten op de kant met zoveel mensen eromheen die met hetzelfde bezig zijn, namelijk hun boot zo goed mogelijk voorbereiden op de Tocht der Tochten. De aanpassingen die ieder team weer aan zijn boot doet. Het praatje links, het praatje rechts. Het saamhorigheidsgevoel, hebben jullie misschien een stukje ducttape, of mag ik even jullie tangetje lenen? Vrienden op afstand, even dat knikje, even een handdruk, even een praatje. Vorig jaar, het jaar ervoor, volgend jaar weer?
Genieten van het navigatielicht op de boeg dat hele mooie patronen maakt in de mistflarden net
boven het water in de nacht en in het haar van de roeiers voor je. Heel bijzonder, subtiele witte vlammetjes waar we gestaag doorheen varen met daarboven een prachtige sterrenlucht afgewisseld met grote wolken.
Na de stempelpost in Sneek begint het al zachtjes licht te worden. Het is prachtig hoe de lucht langzaam steeds lichter wordt en het uitzicht steeds groter. In de verte grote regenbuien, de Jacobsladders door de wolken. Onheilspellend, maar zo mooi om te zien. Iedere regenduppel en windvlaag waard.
Genieten van de spanning bij de tent als je net gehoord hebt dat de alternatieve route gevaren wordt, de route is ingekort met zo’n twintig kilometer. Het Slotermeer is niet veilig. Wat betekent dat voor de onze wisseltijd in Kimswerd? Betekent dat ook twee uur eerder? Zijn we nu op schema? Hoe snel gaat de boot? Kijk op de routetracker? Hoe laat gaan wij nu weg van de camping en zijn we dan op tijd om het over te nemen van Ploeg 2? Kan ik nog even liggen in de tent of blijf ik nog even in de warme schuurkroeg op de camping?
Genieten tijdens het sturen bij moeilijke bochten en dat je de boot daar toch doorheen weet te sturen. De commando’s, de timing, de ene haal stuurboord strong, de volgende drie bakboord best. De landing bij de wisselposten, zo soepel, zo verslavend.
In Harlingen de laatste brug voor de stempel- en wisselpost. Light paddel, houden stuurboord. Twee slagen ronden over stuurboord, pak maar weer op en door de brug net aan breed genoeg en hoog genoeg. Ondertussen de commando’s van Peter bovenop de brug: ‘Gelijk na de brug aan stuurboordzijde stempelkaart naar Thijs en door naar de overzijde om te wisselen aan bakboord!’ Door de brug bakboord best, stuurboord slippen en houden op bakboord. Tonnetje met stempelkaart naar Thijs die op zijn buik op de kant lag om het tonnetje aan te pakken. Vlug uitzetten, gelijk twee slagen ronden over bakboord, komt er geen andere boot aan? Achter vrij, voor vrij, okay pak maar weer op. Twee, drie slagen en dan slippen aan bakboord, houden over stuurboord, roertje scherp om. Op de kant staan ze al klaar met de verfrollers. Eén gaat om de voorste rigger, de ander pak ik vast en zo wordt de boot snel maar voorzichtig naar binnen getrokken door de walploeg. Thijs is alweer terug gesprint met het tonnetje en heeft samen met Kristian de riggers vast. ‘Boot vast!’ klinkt van beiden het commando dat de boot gezekerd is. Mirjam trekt mij de boot uit, Peter en Steven helpen Ard en Karin snel uit de boot en daarna worden door ons Mirjam, Peter en Steven op hun plek geholpen. Met de verfrollers wordt de boot gelijk uitgezet en weg is de boot op weg naar de volgende wissel in Franeker. Secondenwerk, op de millimeter, samenwerking en daarna nog na stuiterend van de adrenaline op weg naar de volgende wisselplek.
Genieten van het geluid van de boot als deze lekker loopt en soepel door het water gaat. Als je achter je hoort ‘Rudy nog een trapje harder hoor, het gaat lekker!’ Dan doe je het trapje harder, ook al denk je dat je even niet meer kan. Als je dan ziet dat je de boot weer onder de drie minuten op de 500 meter weet te krijgen ondanks de wind tegen. Toch weer tien kilometer per uur, onze richttijd.
Genieten van de mensen aan de kant. De kantploegen van de andere boten die je toch aan lopen te moedigen. Zwaaien met een lichtgevend hartje, snel even een hartje terug geven. De vrouw op de wisselplek, op de fiets met achterop een mandje vol met appels, die spontaan aanbiedt om haar toilet te gebruiken. ‘Ik woon hier net verderop hoor…’ Dankbaar neemt Karin haar aanbod aan.
Als je ineens vanaf een brug ‘Hee OSSA! Zet hem op, ga zo door!’ hoort van Moniek en Saskia, en die dan bij de wisselplek in Ried klaarstaan met een warm bakje thee.
Genieten van de finish bij Wetterwille als de feestband staat te spelen. Van alle ploegen op de kant die iedere boot staan toe te juichen die over de streep komt. Van Erik en zijn zoon Victor die ineens achter je staan om de finish te zien. Van alle teamgenoten en chauffers die we niet gezien hebben tijdens de tocht omdat zij Ploeg 1 waren en wij Ploeg 3. Van de afgepeigerde, maar blije gezichten uit onze boot van Peter, Mirjam en Steven die nog net even strong over de finish gaan.
Genieten van eindelijk dat welverdiende Elfstedenkruisje in je handen te hebben.
Nagenieten van alle foto’s en filmpjes die we toegestuurd kregen van teamgenoten, supporters en wie dan ook. Maar ook van de uitslagenlijst op de website van Wetterwille. Stiekem ook van de cijfers: gestart met startnummer 87 en uiteindelijk nummer 35 in het Algemeen Klassement en 18e in het Tourklassement!
Het is gewoon genieten, iedere seconde in de voorbereiding en iedere seconde tijdens de tocht. De adrenalinekick is zo enorm verslavend.
Tot volgend jaar!
Rudy
Stonden om 02.30 uur met Team 4 ( Steven, Mirjam en Peter) klaar voor de wissel in Weidum.
Hadden deze wissellokatie enkele uren daarvoor al bekeken en toen was alles nog erg stil en de gruttos en tureluurs hadden nog het rijk alleen.
Nu stonden er op dat tijdstip op een smal boeren weggetje minstens 40 auto,s van diverse teams die Weidum ook hadden gekozen als wissellokatie.
Op de live tracker konden we precies volgen waar ons contra team 3 ( Karin, Rudy en Ard ) was.
Op de wisselplek na een betonnen kippebrug kon precies 1 C2 liggen en alle teams wisselden op snelheid om daarna snel weer plaats te maken voor een volgend aanstormend Team.
Nog 1 C2 te gaan op de ( te ) korte plek toen het noodlot toesloeg voor de boot vlak voor onze Ossanova
Tijdens de wissel werden de riggers door de hulptroepen op de wal te snel losgelaten waardoor de boot in volledige onbalans raakte en langzaam als een echte “Titanic” slagzij maakte en volledig omsloeg. Ahhh alle net ingestapte roeiers met de stuur in het ijzige water en de boot op zijn kop.
Dus geen plek meer voor de wissel voor ons team.
Meteen het besluit om dan maar voor het bruggetje te wisselen, met de nodige acrobatiek ,schuivend ,half glijdend , glibberend via enkele betonnen peilers en houten dukdalven lukte het uiteindelijk.
Dit had zeker niet gelukt zonder de hulp van onze onmisbare chauffeurs ( Kristiaan en Thijs) die de riggers onder alle omstandigheden en half hangend aan dukdalven en op de betonnen peilers vasthielden.
Met slechts kleine vertraging langs de omgeslagen C2, die nog op zijn kop op de wisselplaats lag, de natte roeiers nog aan het bijkomen waren en heel verdrietig voor zich uit keken.
Had met ze te doen, maar wij moesten door. Later bleek deze C2 van de RV Doetinchem toch de strijd hebben moeten staken. Ze kregen de boot niet meer voldoende droog en vaarklaar en de roeiers hadden onvoldoende droge kleding bij zich.
Erg Jammer voor hun.
Na de nodige zware regenbuien, windvlagen, mooie zonsopkomst, snelle wissels, prachtig roeiwater en heel af en toe een half oogje dicht op onze rustplaats op de camping in Hielsum stonden we om 15.30 u klaar voor ons laatste traject van 8 km via het V Harinxmakanaal naar Leeuwarden.
Ook hier waren onze toeschouwers Monique en Saskia aanwezig voor de nodige morele steun.
Met Steven als stuur, Mirjam op slag en ik op de boeg mochten we de Ossanova over de Finish varen .
We hadden eigenlijk nog zeeen van tijd, maar lieten het toch niet gebeuren dat we ingehaald werden door een boot van Zaanse RV.
Moesten flink trappen ( 11,5 km/u) om ze voor te blijven en dat lukte uiteindelijk prima.
Het was ongelofelijk druk bij de Finish en hoorden van verre al de bekende OSSA OSSA OSSA aanmoedigingen.
Maar werd vooral blij en vrolijk van al die opgeruimde en trotse gezichten van ons hele Team.
Blij dat we het gehaald hadden en dat we de omstandigheden hadden getrotseerd.
Nog blijer voor die 9 roeiers van OSSA/DDS/RIC leden die voor de eerste keer hun felbegeerde 11 steden kruisje kregen .
Wetend dat het voor sommigen al de 4e poging was !!!!!!
Groet peter
Wat een leuk idee om een stukje te schrijven. Ik heb tijdens de opbouw van de boot even in de stress gezeten toen de lamp niet bleek te werken. We moesten op zoek naar een oplossing. Gelukkig is dat gelukt met de hulp van meerdere mensen. We hebben met elkaar ook deze hobbel genomen. En dat is kenmerkend van Ossa, met elkaar oplossingen verzinnen tijdens tochten of evenementen.
Verder heb ik genoten van alle betrekkelijk nieuwe leden die gezellig mee hebben gedaan. Ook wel een beetje spannend lijkt mij maar zo goed geroeid en gewerkt. Wat mij betreft doen we het volgend jaar weer. Het was een super weekeindje. Ik heb met mijn ploegje Karin, Rudy en Kristiaan heel veel lol gehad. Grappig en lekker slap lullen.
Hartelijke groeten Ard
Terugkijkend op de Elfsteden roeimarathon zijn er zoveel mooie momenten, maar een paar springen er echt uit:
Mirjam
Nancy
Karin:Vanmorgen (23 mei) zat ik in de boot, blik op de kade en ineens was ik terug in de tijd. Daar oefenden we in de aanloop naar de Elfstedentocht: chauffeurs manoeuvreren de boot naar binnen, gaan plat op de buik om haar vast te houden, en zodra het sein 'boot vast' klinkt, helpen de roeiers elkaar in rap tempo in en uit, want de Tocht der Tochten wacht op niemand.
Tijd is een vreemd fenomeen; we leefden zo een tijd naar de Elfstedentocht toe en nu is het alweer een week geleden dat we samen in Friesland stonden. Maar de herinneringen? Die zijn zoet.
Want wat was het bijzonder om met z'n allen bij roeivereniging Wetterwille te staan; gespannen, opgewonden, met z'n allen de ogen op het water. Mirjam en Peter roeiden de laatste kilometers, wij stonden te wachten aan het water. We omhelsden elkaar, wisselden verhalen uit en op de achtergrond liet het dweilorkest er geen twijfel over bestaan: dit was feest.
Op de app schoof boot 87 centimeter voor centimeter richting de finish. En toen… daar kwamen ze de bocht om. Mirjam en Peter, met nog maar een paar honderd meter te gaan. Het gejoel zwol aan, het klappen deed pijn aan je handen en toen gleed de Ossanova onder het 'Finish' spandoek door.
Wat waren we trots. Op ons. Op wat je samen kunt neerzetten.
Karin
Mijn bewondering voor jullie doorzettingsvermogen. Telkens weer in en uit de boot stappen, soms zeiknat, niet zeuren, maar met een
voldane blik in de auto stappen, alweer kijkend naar de volgende etappe.
Als chauffeur miste ik dat alles.
Deze ervaring zal jullie hopelijk stimuleren om volgend jaar wederom een gooi te doen naar een nog betere klassering in het algemeen klassement. (Als er komend jaar gewerkt wordt aan een (nog) betere roeitechniek moet dat lukken!)
Proficiat kanjers
Frans
Wat mij het meest bij gebleven is: de spanning voor het begin van de tocht .
Het roeien door het mooie landschap.
Het coachen van Floor “recht voor je kijken” , zodat ik een hoop sloot gezien heb maar ook andere tips hoor.
Sturen in donker, dat moet wel even wennen.
Het wisselen, dat blijft leuk om te doen!
In het donker op een camping waar je heg nog steg weet in een tent gaan liggen en dan maar een half uur slapen.
Op de terugweg ook een half uur slapen.
Met z’n allen koffie drinken in Frans z’n camper.
(er passen een hoop makke schapen in camper)
Met Nancy aan de snellader.
Een eikenhouten parketvloertje in de boot, kijk dan voel je je toch wat meer thuis.
Dat m’n slaapzak en kussen nog netjes bij Ossa in de werkplaats stonden.
De Ossanova over de finish zien gaan.
De leuke sfeer onderling.
En natuurlijk de technische installatie in de boot aangelegd door Ronald.
Kortom het was een geslaagd weekeinde.
Groet Dirk
