maxlava.jpg

Aan het eind van een warme zomer met vele trainingsuurtjes, was het in het weekend van 5 en 6 september dan eindelijk zover dat onze dochter Roos zich kon meten met een internationaal gezelschap van toproeisters. Vanwege de coronamaatregelen waren dit jaar nagenoeg alle wedstrijden afgelast en voor de serieuze wedstrijdroeiers leek het een teleurstellend seizoen te worden. Totdat  half juni de organisatie van World Rowing bekend maakte dat de European Rowing Under 23 Championships door konden gaan, uiteraard met de nodige aanpassingen vanwege Covid-19.  Het was de vierde keer dat dit evenement werd georganiseerd en voor Roos de enige en laatste keer dat ze zou kunnen deelnemen.  Tot 31 december van het jaar waarin de roei(st)er 22 jaar wordt mag hij /zij nog mee doen met deze wedstrijd  en dat was voor Roos het geval.

Vooraf lezen we op de website van World Rowing dat er in totaal 650 deelnemers zullen zijn vanuit 32 aangesloten roeiorganisaties binnen Europa. Dus best wel bijzonder dat onze dochter daar dan ook bij mag zijn.  De wedstrijd werd gehouden op de Wedau Regatta baan die onderdeel uitmaakt van een groot sportcomplex net buiten het centrum van Duisburg. Roos kende de baan al omdat zij daar vorig jaar had deelgenomen aan een internationale wedstrijd in de skiff.  En dit jaar dus een deelname aan een EK, waarvoor op eigen initiatief een ploeg lichte dames dubbelvier werd samengesteld. Op eigen initiatief betekent dat er veel zelf georganiseerd moest worden, want de categorie lichte roeiers wordt (vreemd genoeg) niet ondersteund vanuit de KNRB.  Dus zelf een boot op de Bosbaan regelen om in te trainen, zelf een trainingsschema opzetten, zelf je voeding regelen, zelf vervoer regelen. De vele trainingen werden begeleid door een coach die daar op vrijwillige basis vele uurtjes in heeft gestoken. Ja, de meiden moesten ook nog even tussen de zware trainingen door de bladen van de riemen in de nationale driekleur verven. Ondertussen ook nog even een, overigens zeer succesvolle, crowdfund actie opgezet. Want vervoer, eten en onderkomen in het hotel moesten ook zelf bekostigd worden.

De KNRB heeft wel hele mooie teamNL roeipakjes met bijpassende sokken en trainingspakken verstrekt. En via een creatieve naaister konden de meiden mondkapjes verkrijgen in de kleuren rood-wit-blauw. Daarmee konden de Hollandse dames stoer de aandacht trekken rond de wedstrijdbaan. Tijdens de laatste trainingen werd besloten dat Roos het commando over de boot kreeg, wat ze best nog wel spannend vond.

Als trotse ouders wilden wij natuurlijk graag de wedstrijd ter plekke mee maken, maar enkele weken vooraf werd bekend gemaakt dat er geen publiek zou worden toegelaten.  Zouden wij dan thuis vanaf de bank via een livestream scherm onze zenuwen moeten verbijten? Volgens Roos zouden de tribunes en het roeicomplex worden afgezet, maar op het fietspad langs de roeibaan zou wel publiek toegankelijk zijn. Dus toch plannen gemaakt om naar Duitsland af te reizen om de sensatie daar vanaf de waterkant mee te beleven.

Op zaterdag was er een race for lanes waarmee een goede startpositie kon worden verworven voor de finale op zondag.  Er waren vijf deelnemende landen waarvan Italië en Duitsland de favoriet waren.  En naast Nederland deden ook Frankrijk en Griekenland  mee. Op deze eerste wedstrijddag behaalden de Nederlandse lichte dames een mooie derde plek. Net als familie en vrienden hebben wij deze voorwedstrijd nog thuis met een kop koffie via de livestream bekeken. En in de middag zijn we met onze buscamper richting Duisburg getuft.  ’s Avonds buiten de hoge hekken waarmee het roeicomplex hermetisch is afgesloten nog even Roos kunnen ontmoeten en samen met haar de kansen door gesproken. Italië is erg goed met een aantal toproeisters die vorig jaar ook al hadden gewonnen. Duitsland heeft ook een sterk team, maar Frankrijk en zeker Griekenland moeten ze wel achter zich kunnen houden. Dus de meiden gaan hun best doen voor een bronzen medaille.

Zondag was een prachtige dag met veel zon en weinig wind, dus prima roeiweer. Na een korte middagpauze mochten onze meiden om precies 13:00 uur starten. Tijdens het oproeien spreek ik coach Gerko nog even. Uit zijn korte antwoorden bemerk ik dat ook voor hem de spanning toeneemt. ‘Ze zijn er klaar voor.’ En ‘Dit wordt hun beste race’. Bij de start worden de boten met de punt vast gehouden en komt de boeg in en speciaal blokje te liggen zodat de boot in de juiste positie blijft liggen. Een voor een worden de namen van de roeisters opgenoemd. Dan is het even doodstil tot de toeter afgaat, de blokjes verdwijnen onder water en de boten schieten weg. Als favoriet neemt Italië al snel de leiding met kort daarop Duitsland. Onze meiden roeien in baan 2 en helemaal aan de andere kant van het water roeit Frankrijk in baan 5 die de eerste helft van de wedstrijd sterk roeit. Als laatste sluit Griekenland de rij.

Ellen heeft zich opgesteld bij de laatste 250 meter, want de finish is voor ons niet toegankelijk.  Ik pak snel mijn fiets en moet nog flink trappen om naast de boten te komen en een stukje op film vast te leggen. Halverwege de baan op 1000 meter ligt Frankrijk in derde positie en ze lijken iets weg te lopen van onze meiden. Onze toppers blijven zeer geconcentreerd roeien en laten zich niet van de wijs brengen. Ze varen hun eigen race. De laatste 500 meter wordt het erg druk op het fietspad, maar ik zie nog wel dat ze weer wat dichter bij Frankrijk komen. Zou het ze dan toch nog gaan lukken om een medaille te halen?

Italië finisht zoals verwacht als eerste, gevolgd door Duitsland, maar dan…… zelfs de commentator weet het niet meteen met zekerheid te zeggen…… En dan gaan de armen van de Franse dames de lucht in. Onze meiden zijn aan het eind van de wedstrijd goed teruggekomen, maar ze misten net een laatste push. Het is bijna  onvoorstelbaar, maar het scorebord laat zien dat ze op 23 honderdste seconde achter Frankrijk finishen in een tijd van 06:50.22.

Dat is topsport. Bij de een tranen van vreugde, bij de ander tranen van verdriet. Ook al ging het om  ‘slechts’ een derde plaats, de teleurstelling bij de meiden is enorm. Ze hadden natuurlijk heel graag ook even op dat podium willen staan om een medaille in ontvangst  te nemen. Ook al was het dan zonder publiek,  met lege tribunes…… En ze zaten er hééél dicht bij, maar het zat er deze keer nét niet in.

Voor ons was dit een hele bijzondere ervaring en in onze ogen hebben Roos en haar teamgenoten een grootse prestatie neergezet met een enorme inzet, motivatie en doorzettingsvermogen.  

 

Groetjes

Simon en Ellen